غه زه لی فیراق
ئه گه رچی زه خمی دل ناسوره قد داوای ده وا ناکه م
به داوی شیوه ن و نالین مه گه ردولبه ر به داوا که م
ئه ماوه باوی عیشق و ناوی دل ، بازاری دلداری
سه ری خوم هه لگرم ده رچم بروم و روو له سه حرا که م
ئه وه نده ی دل شکاندم یاری دلره ق شه رته وه ک مه جنوون
له مه ولا روو له قیبله ی که عبه تولعوششاقی له یلا که م
سالها براین قیاس بودم بر اصل فعلیت قرار دادن قوه عقل بر دل و یا بالعکس که هرگز بر استدالالی بر این استدلال ره نبردم تا اینکه دو بعدی عمل کردن در طریق حکمای اشراق و در رأس آن شیخ سهروردی را مبنای اندیشه خوش اندیشی دانستم ، اندیشه این خویش نو پا را ، شیخ ذوق عرفان را آمیخته با عقل معجونی می داند که همه باید بدانند که این همان عالم سرگشته به منزل واقعی است اما کو گوش شنوا که فتوا قبول کند با حکم فر توت طبل بی عاری می زند مجنون در باره منزل لیلی بر کوری چشم بصیرت خویش تار و پود فعل خویش را بربرهانیون می بندند بر این پای چوبین که گویند سخت بی تمکین بود رقیبان پس شمشیر را بی قلم برای انس دوام ابدی در پی نخواهد داشت وعکس آن هم محفوظ پس بنگر دو سر را تا نبازی قافله.
نویسنده : هـ ح
